متن کامل خبر


 
تشریح روند جمع آوری و بازیافت پسماندهای ویژه دانشگاه

خلاصه خبر: عضو شورای راهبری مدیریت سبز دانشگاه، چالش های جمع آوری و بازیافت پسماندهای باتری و لامپ را تشریح کرد.

دکتر آرش رضایی عضو شورای راهبری مدیریت سبز دانشگاه در گفتگویی به روند جمع آوری پسماندهای الکتریکی و الکترونیکی در دانشگاه اشاره کرد و گفت: با همکاری و موافقت گروه بهداشت محیط دانشگاهٰ بحث جداسازی در مبدأ از ساختمان ۵ پزشکی آغاز شد که سطل های زباله جداگانه با برچسب مخصوص پسماندهای ویژه برای این کار اختصاص یافت و پس از آن این طرح به ساختمان های اصلی پردیس مرکزی توسعه یافت و مورد استقبال قرار گرفت.
وی افزود: در این راستا بر روی لامپ های CFL و لامپ های فلورسنت سوخته که در بیرون ساختمان به حالت خود رها می شدند تمرکز نمودیم. در این راستا ابتدا مخازنی تهیه شد و در انبار بخش تاسیسات قرار گرفت تا لامپ های کم مصرف، معمولی و رشته ای از لامپ های فلورسنت جداسازی شوند. این مخازن وقتی پر می شود با هماهنگی واحد نقلیه دانشگاه و با احتیاط به اتاقکی که به همین منظور ساخته شده حمل می شوند.
رضایی با اشاره به اینکه در سال ۱۳۹۷ با همکاری و همراهی نیروهای خدمات و تاسیسات و مجموعه ی دفتر فنی این کار سر و سامان گرفت و این پویش در دانشگاه راه اندازی شد، افزود: در این سال بیش از ۸۰۰ کیلوگرم انواع لامپ های هالوژنی، بخار سدیم، رشته ای، کم مصرف، CFL، ال ای دی و فلورسنت معمولی درپردیس مرکزی دانشگاه جمع آوری گردید.
وی با اشاره به فرایند بازیافت لامپ های جمع آوری شد، تصریح کرد: پس از جمع آوری، موضوع امحای لامپ ها پیش آمد که مطلع شدیم دستگاه لامپ خوار از سوی یکی از شرکت های مستقر در پارک علم و فناوری دانشگاه تولید شده است. وقتی لامپ های کم مصرف و فلورسنت در محفظه این دستگاه قرار می گیرد با استفاده از یک تیغه خرد می شود و با استفاده از مکش ایجاد شده، بخار جیوه آزاد شده به یک "بگ فیلتر" منتقل می گردد. این دستگاه علاوه بر خروجی گاز، برخی از مواد مانند خازن الکتریکی، شیشه های خرد شده، پلاستیک و فلزی که روی لامپ ها وجود دارد را هم به صورت فیزیکی جمع آوری می کند که در حال حاضر چون برنامه ای برای بازیافت آن ها وجود ندارد، انبار می شوند. اما اگر لامپ های تمام شهر جمع آوری شود تا حجم آن به میزان قابل توجهی برسد، می توان برای آن ها برنامه بازیافت پیاده سازی نمود که نیازمند برنامه ریزی، سرمایه گذاری و حمایت است.
دکتر رضایی با توضیحاتی درباره سایر پسماندهای الکتریکی و الکترونیکی خاطر نشان ساخت: بسیار خوب است که ما بتوانیم با همکاری و استفاده از تجربه کشورهای پیشرفته راهی برای بازیافت پسماندهای الکتریکی و الکترونیکی پیدا کنیم. ما در دانشگاه تربیت مدرس حجم زیادی از این پسماندها را جمع آوری کرده ایم که بدون استفاده هستند و به دلیل جایگزینی فناوری های نوین از رده خارج شده اند، این پسماندها منتظر یک مزایده هستند تا به نهاد یا سازمانی تحویل شوند که یک بازیافت اساسی روی آن ها صورت بگیرد.
وی به فعالیت های صورت گرفته در دانشگاه در خصوص جمع آوری پسماندهای باتری اشاره کرد و گفت: برنامه من و همکارانم در دانشگاه در مرحله نخست آموزش و برنامه ریزی برای جمع آوری باتری های قلمی و قابل شارژ خانگی و در مرحله بعد ارسال به کارخانه های تخصصی بازیافت این گونه باتری ها می باشد. به همین منظور برای جداسازی پسماند باتری ها، مخزن های باتری شکل طراحی و در دانشگاه مستقر شد تا نمادی برای جمع آوری آن در دانشگاه باشد. با توجه به اینکه برخی فرصت نداشتند تا باتری های مستعمل خود را در این مخزن قرار دهند، در حوزه مدیریت سبز این امکان فراهم شد تا کسانی که پسماندهای خطرناک دارند به بخش خدمات اطلاع دهند و بخش خدمات کار جمع آوری و انتقال آن را به مخزن مخصوص انجام دهد. این کار باید با کمک بخش فناوری اطلاعات برای دانشجویان و تمام افرادی که به سیستم اتوماسیون اداری دسترسی دارند، انجام شود تا از طریق سیستم بتوانند اطلاع رسانی انجام دهند. همچنین در نظر داریم تعداد این مخزن ها را نیز افزایش دهیم تا کار راحت تر صورت گیرد.
عضو شورای راهبری مدیریت سبز دانشگاه در خصوص چالش های پیش روی اجرای کامل چرخه بازیافت باتری و پسماندهای الکتریکی گفت: نبود همکاری صنایع در توسعه رویکرد استفاده مجدد و بازیافت تجهیزات کارکرده و نیز نبود ایجاد انگیزه برای مصرف کنندگان، جهت در هم نیامیختن اینگونه پسماندها با سایر پسماندهای تولیدی، نبود پذیرش مسئولیت پیامدهای زیست محیطی ناشی از تولید این محصول توسط صنایع تولید کننده یا وارد کننده و نبود جدیت شهرداری ها در اعمال جرایم زیست محیطی برای متخلفان، همگی مسبب مشکلات فعلی و نبود ایجاد انگیزه در بازیافت به ویژه در بحث بازیافت باتری در کشور گردیده است.
رضایی در پایان تصریح کرد: جامعه نیازمند افزایش اطلاع رسانی و آگاهی در زمینه پسماندهای پر خطر است تا بتوانیم موفق تر عمل کنیم، بنابراین گام نخست اطلاع رسانی است. گام بعدی ایجاد زیرساخت های لازم برای جمع آوری پسماندها است. این زیرساخت می تواند از نصب یک مخزن با برچسب مربوط به آن شروع و تا موضوع حمل و نقل و مدیریت پسماند ادامه یابد که کامل کننده اطلاع رسانی است. در گام سوم نیز باید برای بازیافت یا امحا و بی خطرسازی پسماندها اقدام شود.


2 دی 1399 / تعداد نمایش : 1496