متن کامل خبر


 
کشف بقایای انسان های نئاندرتال در غار قلعه کرد قزوین

خلاصه خبر: به همت تیم کاوشگری باستان شناسی به سرپرستی دکتر حامد وحدتی نسب عضو هیات علمی دانشگاه ، بیش از 6 هزار یافته فرهنگی و بقایای انسان های نئاندرتال در غار قلعه کرد آوج کشف شد.

دکتر حامد وحدتی نسب مدیر گروه باستان شناسی دانشگاه و سرپرست ایرانی کاوش های باستان شناسی در غار قلعه کرد آوج واقع در استان قزوین در گفتگویی به کاوش های صورت گرفته در این غار اشاره و اظهار داشت: غار قلعه کرد یکی از مرتفع ترین غارهای دوران پارینه سنگی ایران است و دو هزار و ۱۳۷متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد و بر اساس سن سنجی های انجام شده از کشفیات به دست آمده، قدمت غار به بیش از ۴۵ هزار و ۶۰۰ سال قبل برمی گردد که البته این قدمت بر اساس سن سنجی هایی است که تاکنون انجام شده و این احتمال وجود دارد که بیش از این قدمت داشته باشد.
وی افزود: در خلال کاوش های باستان شناسی در غار قلعه کرد، بیش از ۶ هزار یافته فرهنگی کشف شد.
عضو هیات علمی دانشگاه تصریح کرد: در ادبیات باستان شناسی به هر شیء یا جسمی که آثار فعالیت انسان را در خود داشته باشد مانند خرده ابزارهای سنگی، استخوان های حیواناتی که انسان خورده و دور انداخته و ... یافته فرهنگی می گوییم و برخی به اشتباه، یافته فرهنگی را گنج، سفال های قدیمی و سکه قلمداد می کنند. اشیای فرهنگی یافت شده از غار قلعه کرد، ارزش مادی ندارند ولی ارزش مطالعاتی بسیاری برای کاوش ها و بررسی های باستان شناسی دارند.
وحدتی نسب به یافته های فرهنگی در خلال دو فصل کاوش در غار قلعه کرد اشاره کرد و گفت: در این غار انواع استخوان های جانوران و دست افزارهای سنگی یافت شد و مطالعات ابتدایی ما نشان داد که چندین نوع حیوان منحصر به فرد نیز در این غار وجود داشتند که شامل انواع اسب های منقرض شده وحشی، نوعی کرگدن دوشاخ، خرس قهوه ای ، انواعی از گوزن های منقرض شده، قوچ، بز کوهی، روباه و انواع خزندگان و پرندگان می باشد.
وی مهمترین یافته های فرهنگی این غار را بقایای انسانی دانست و خاطر نشان کرد: بر اساس بررسی هایی که روی دندان های کشف شده در این غار صورت گرفته است به احتمال بسیار زیاد متعلق به یک کودک انسان نئاندرتال بوده است.
مدیر گروه باستان شناسی دانشگاه با اشاره به علل کمتر بودن بقایای انسانی نسبت به بقایای جانوری در محوطه های باستانی تصریح کرد: این موضوع به میزان حفاظت شدگی که محوطه باستانی می تواند از بقایا داشته باشد مربوط می شود و بقایای استخوانی جانوری به دلیل متراکم بودن به ویژه در بخش دندانی شانس بقای بیشتری دارند . دست افزارهای یافت شده در این محوطه های باستانی نیز به دلیل جنس آنها که معمولا از سنگ می باشد، زوال پذیری کمتری دارند و به جهت قدمت این مکان ها، شانس اینکه بقایای انسانی دست نخورده باقی بماند کم است و به همین دلیل پیدا شدن بقایای انسانی در محوطه های باستانی بسیار حائز اهمیت بوده و بازتاب جهانی دارد.
دکتر وحدتی نسب یادآور شد: غارها در مطالعات باستان شناسی پارینه سنگی نقش مهمی دارند و بسیار به آنها پرداخته می شود و این امر سبب می شود که عده ای گمان کنند انسان های پیشین همگی غار نشین بوده اند در صورتی که انسان ها در ابتدا بیشتر در دشت ها و در مجاورت رودخانه ها و محیط های باز ساکن می شدند و کمتر در غارها بودند ولی غارها به دلیل سرپوشیده بودن و داشتن پیرامون مشخص، مکان خوبی برای کاوش باستان شناسان می باشد و پیدا کردن محوطه باستانی سطحی در مکانی باز بسیار مشکل است و به تکنیک های خاصی نیاز دارد.
وی در پایان این گفتگو به غارنوردان توصیه نمود در صورتی که با بقایای باستانی و استخوان حیوانات برخورد می کنند آنها را برندارند و به گرفتن عکس اکتفا کنند و با مراجع ذی ربط و نماینده میراث فرهنگی تماس بگیرند و یا از طریق ایمیل با من و تیم تحقیقاتی ارتباط برقرار نمایند و با برداشتن این بقایای باستانی باعث آسیب به محوطه های باستانی نشوند.


22 مرداد 1399 / تعداد نمایش : 2514