زراعت


 

سرعت تغییرات تکنولوژی در عصر حاضر بسیار سریع بوده و همگامی آن جز در سایه پیشرفت علوم مربوطه میسر نخواهد بود. در رابطه با مقوله کشاورزی و تولید غذا برای جمعیت رو به رشد جهان با توجه به کمیاب شدن منابع پایه، استفاده از تکنولوژی‌های نوین در راستای بهره‌برداری بهینه از این منابع امری اجتناب ناپذیر است. این موضوع بخصوص در رابطه با آب که هم اکنون موقعیت آن در کل جهان به شکلی بحرانی در آمده است کاملاً مشهود است. بدون تردید توسعه فناوریهای نوین که در آینده‌ای نه چندان دور با اتکاء به کشاورزی هوشمند و روباتیک از یک طرف و بهره‌برداری از تکنولوژی‌های مولکولی از طرف دیگر نمود پیدا خواهد کرد باید در چهارچوبی همنوا با طبیعت و مبتنی بر اصول پایداری باشد. در این رهگذر تقویت نگرش فناورانه در جامعه جز از مسیر دانشگاه و مراکز علمی میسر نخواهد شد و همگامی این مراکز با گسترش علم و فناوری در مقیاس جهانی برنامه‌ریزی جامع علمی را می‌طلبد و بدون تردید توسعه کیفی دوره‌های تحصیلات تکمیلی در دانشگاه‌ها می‌تواند نقش مهمی در ایجاد چنین هماهنگی‌هایی داشته باشد.
در دنیای کنونی تغییرات شگرف حاصل از علم و فناوری، انتظارات انسان را به دستاوردهای نهایی آن دوچندان کرده است. به همین دلیل فناودی‌های تقاضا محور بسیار مورد توجه جوامع قرار گرفته است. در همین راستا تربیت نیروهایی که بتوانند به چنین تقاضاهایی پاسخ دهند از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. به نظر می‌رسد آگروتکنولوژی می‌تواند نمونه ملموسی در جهت این روند تقاضا محور باشد.
آگروتکنولوژی استفاده از تکنولوژی در علوم زراعی است. این تکنولوژی‌ها که باید با مدیریت نهاده‌ها همچون آب، کود، آفت‌کش‌ها، بذر و ... و استفاده بهینه از عوامل محیطی همراه شود در آینده چنان پیشرفته خواهند شد که اگر از هم اکنون بستر مناسبی برای آن فراهم نشود مشکلات عدیده محیطی، اقتصادی و اجتماعی را به همراه خواهد داشت. این موضوع بخصوص در بوم نظام‌های زراعی که بزرگترین بوم نظام‌های مصنوعی جهان بوده و در معرض انواع آسیب‌های بیوفیزیکی می‌باشند از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. هدف از این نوع فناوری نه تنها با نگاهی خلاقانه و متکی به نوآوری است بلکه حفاظت از منابع پایه و محیط زیست در جهت پایداری تولید و حفاظت از منابع طبیعی نیز می‌باشد. تحولات جهانی نیاز به آمادگی کامل برای بهره‌برداری از فرصت‌ها و مقابله با چالش‌ها در آینده دارد. بدون تردید توسعه در آینده اتکاء کامل به تکنولوژی خواهد داشت و نقش انسان به شکل ثانویه‌ای بروز خواهد کرد. به همین دلیل لازم است نیروهای متخصص و کارآمد برای چنین فضایی تربیت کرد. هدف از تأسیس این گروه در مقاطع کارشناسی‌ارشد و دکتری، تربیت نیروهای متخصص نواندیش، کارآمد و خلاق در جهت برنامه‌ریزی جامع برای بهره‌برداری مناسب از فناوری‌هایی است که در آینده در عرصه‌های تولید مواد غذایی به کارگرفته خواهد شد.